Dziś znowu dzwonię do swojego lekarza rodzinnego. Wyjaśniam asystentce, że moja wulwa płonie. Swędzi i czuję, jakbym posmarowała ją świeżym pieprzem. Kiedy obejrzałam swoją świętą świątynię w lusterku do makijażu, wyglądała inaczej niż zwykle. Jakbym przeszła operację. Jakbym pomyślała: te małe wargi sromowe są dla mnie za duże, trochę je skrócę. I tadaa, nagle miałam dużo mniejszą wulwę.
W trakcie przyjęć siedzę w poczekalni z prawdziwą Rotterdamką. Wyraźnie ma ochotę na pogawędkę i zaczyna od pogody.
„Dziewczyno, szkoda, że lato znowu minęło. Czuję w kościach, że zimno wisi w powietrzu. A Ty czemu jesteś dziś u lekarza rodzinnego?”
Przełykam ślinę. Chyba nie jest to pytanie, jakie powinno się zadawać u lekarza rodzinnego.
Patrzy na mnie badawczo i ciągnie dalej: „Czego nie chcesz zdradzić, tego nie mów. Znowu mam taki ból brzucha, że naprawdę jestem całkiem wykończona. Wiesz, te kłucia, ale czuję je jak noże. Nauczyłam się z tym żyć, ale tak naprawdę to nie jest normalne. Mam tego dość.”
Kiwam głową. Znam to uczucie. Mam je od pierwszej miesiączki i bardzo często chodziłam z tymi problemami do lekarza rodzinnego. Jest tak źle, że czasem nie mogę pracować, a dawniej musiałam opuszczać szkołę, bo zwinięta w kłębek musiałam przeleżeć swój czas w łóżku. Zdrowie kobiet jest najwyraźniej czymś bardzo skomplikowanym.
Słyszę swoje nazwisko odbijające się echem po poczekalni, życzę pani Rotterdamce miłego dnia, a lekarka długimi krokami idzie przede mną do swojego gabinetu.
Dwie minuty później leżę z rozstawionymi nogami na jej stole badań i myślę o jej widoku. Ile penisów i wulw musi ogladać w ciągu dnia?
Ma twarz bardzo blisko mojej strefy intymnej. Dziś rano umyłam ją wyjątkowo dokładnie, specjalnie dla mojej lekarki. Mam nadzieję, że niczego nie wyczuje. Na tę myśl oblewa mnie pot, a plecy przyklejają się do papierowego prześcieradła na jej stole.
„Ma pani grzybicę. Wyślę receptę do apteki, można ją odebrać w pięć minut.”
Wzdycham. Znowu grzybica?
Ostrożnie pytam, czy mogłaby skierować mnie do mojej ginekolożki. Chciałabym, żeby ktoś jeszcze na to spojrzał. To moja czwarta recepta w tym roku i myślę, że dzieje się coś innego.
Moja lekarka milknie i przegląda moją kartotekę. Po chwili grzebania natrafia na moją historię o przemocy seksualnej w dokumentacji. Widzę, jak przełyka ślinę. Podnosi wzrok znad ekranu, odchrząkuje i mówi, że kobiety z traumą seksualną często mają ból sromu i że dobrze, że mam w tej sprawie bezpośredni kontakt z ginekolożką. Wypisuje skierowanie i w ciągu dwóch tygodni dzwonią do mnie z nowym terminem.
Zastanawiam się, jak radzą sobie wszystkie te kobiety, które nie mają odwagi lub nie potrafią nalegać na dalsze badania. Czy te kobiety do końca życia będą chodzić z niemożliwymi dolegliwościami?
Ginekolożce wystarcza jedno spojrzenie. To lichen sclerosus.
Przełykam ślinę. Czuję gulę w gardle. „Umieram. Mam raka”, rozbrzmiewa mi w głowie. Czuję, jak oczy wypełniają mi się łzami. Jąkam: „Jak bardzo jest źle i ile jeszcze mam czasu?”
Moja ginekolożka patrzy na mnie czule. Widzę malutki, mikroskopijny uśmiech w kącikach jej ust. Gestem pokazuje, żebym usiadła przy jej biurku, i wyjaśnia, że życie z lichen sclerosus nie oznacza, że mam raka. Że da się z tym bardzo dobrze żyć. Ale że to nigdy nie przejdzie.
Wierność planowi leczenia jest bardzo ważna. To, jaka pielęgnacja lub leczenie jest dla Ciebie odpowiednie, omów z lekarzem.
Mówi, że nie muszę się martwić. Że teraz ważne jest, żebyśmy jak najszybciej uspokoiły mój rzut choroby i razem ułożyły plan.
Mówi, że stres może mieć wpływ i że niektórzy lekarze twierdzą, że rolę może odgrywać też dieta, ale że naprawdę potrzeba na ten temat jeszcze więcej badań. Że odpowiednia bielizna przy lichen sclerosus może być przyjemna w noszeniu. Że wielu rzeczy wciąż nie wiemy. Że każda kobieta musi znaleźć własny rytm i równowagę, jeśli chodzi o LS.
Mówi, że mogę dostać jeszcze mnóstwo informacji i że istnieją też grupy wsparcia, w których mogę rozmawiać z innymi kobietami o LS.
Od informacji kręci mi się w głowie.
„Czy już nigdy nie będę mogła uprawiać seksu?”, pytam z drżeniem w głosie.
Ginekolożka odpowiada: „Z LS nigdy nie jesteś sama. Wpływa na Twój związek, otoczenie i życie. LS nie jest zaraźliwe i możesz normalnie się kochać, kiedy czujesz, że jest to dla Ciebie dobre.”
Zapewnia mnie, że wszystko się ułoży i że będzie lepiej. Ostrożnie zerka na zegarek i idzie w stronę drzwi gabinetu. Najwyraźniej mój czas dobiegł końca. Poczekalnia jest pełna kobiet, które patrzą na mnie pytająco.
Na rowerze w drodze do domu czuję pierwsze jesienne krople. Zadzieram głowę i wystawiam język. Deszcz na twarzy jest jak ulga.
Od dziś zaczyna się nowy rozdział. Ja i LS, ręka w rękę. Nigdy więcej sama. Aż śmierć nas rozłączy. Jak najlepiej, najpiękniej i najpełniej.
Bo nigdy już nie będzie tak jak wczoraj i we wszystkich minionych latach. Ale wiedzieć jest lepiej niż zostawić tak, jak było.
