„No, pani Schellekens, ma pani chyba bardzo wysokie oczekiwania wobec laparoskopii?” Pan ginekolog patrzy na mnie przenikliwie zza zielonego czepka operacyjnego i niespokojnie zaciera ręce. Ciągnie dalej, wyjaśniając, że zrosty znowu będą narastać, a to, co zobaczył w rezonansie, to bardzo niewiele endometriozy. Tak niewiele, że nie poczuję różnicy. Czuję, jak gała w gardle mi puchnie, a oczy wypełniają się łzami. Dziś dobrowolnie pozwalam się pokroić dla niczego. No cóż... dla niczego? Przez ostatnie lata mam tak absurdalnie dużo bólu, że kilka dni w miesiącu, w okolicy owulacji i miesiączki, jestem wyłączona z życia. Przecież nie leżę dziś na stole operacyjnym z powodu wzdęć.
Widzę, że pan ginekolog lekko się wzdryga na widok moich łez, robi krok do tyłu i kładzie dłonie na karku. Przestaje mówić, przygryza wargę, a jego wywod przejmuje ginekolożka. Myślę, że żałuje swojego bezpośredniego sposobu komunikacji. I szczerze, uznałam to za cudownie wyzwalające. Choć leżę tu i przetwarzam jego wiadomość pociekając nosem, jest pierwszym lekarzem, który mówi jasnym językiem. Moje łzy mówią o drodze przez mękę, a pan ginekolog rozumie to bez żadnych wyjaśnień. Bierze mnie za rękę i mówi, że zrobi wszystko, ale to naprawdę wszystko, żeby ustalić, skąd biorą się moje dolegliwości. Po raz pierwszy w tym procesie czuję, że ktoś mnie rozumie. Dziękuję, panie doktorze.
Zamykam oczy i próbuję myśleć o ostatnich wakacjach w Tajlandii. Z moimi dziećmi, Julia i Berendem, snorkelującymi w morzu. Są moim wszystkim i jeszcze więcej. Juul i Beer patrzą na mnie ze śmiechem, w maskach do snorkelingu na psotnych buziach, słońce lśni na opalonej skórze Julii, a na ramionach Berenda widać jeszcze smugi kremu z filtrem. Są doskonałe, w środku i na zewnątrz, absolutnie idealne. Te dwie wspaniałe istoty mieszkały w mojej macicy i nie mogłam ich sobie wymarzyć lepszych, piękniejszych ani bardziej ukochanych.
„Pani Schellekens, operacja przebiegła dobrze”, mówi dziewczyna o zielonych oczach i czarnych włosach, i dodaje, że niczego nie usunięto i że uporali się bardzo szybko. Czuję, jak gardło znowu mi puchnie, a łzy płyną strumykami z kącików oczu. Cichutko płaczę. Niczego nie znaleziono, rozbrzmiewa mi w głowie. Przesadzam, mój ból jest normalny, muszę z tym żyć. Płaczę jeszcze co najmniej trzy godziny, a sala pełna kobiet zostawia mnie w spokoju. Czasem zagląda do mnie pielęgniarka. „Puść to, dziewczyno, łzy to forma uzdrawiania”, szepcze blondwłosa pielęgniarka.
Tego wieczoru dzwoni do mnie mój ginekolog. Stwierdził adenomiozę macicy. Macica musi iść, czeka mnie poważna operacja brzuszna. Płaczę i śmieję się.
