NA GOLASA

No i stoję tam, półnaga, w zaprojektowanej przeze mnie bieliźnie przed obiektywem modnego amsterdamskiego fotografa mody. „Obróć się, tak, tak, a teraz rozluźnij ręce, pięknie, tak, dalej...” Wcale nie czuję się pięknie, a tego pryszcza na brodzie wizażystka nie zdołała wyczarować. Gdybym tylko lepiej spała, zdrowo się odżywiała, ćwiczyła, a kiedy wreszcie przestanę palić te papierosy... I och tak, to wino i piwa pszeniczne też nie są właśnie dobre dla... no cóż, dla wszystkiego, co dotyczy zdrowia i urody.

Szczerze, czuję się śmiesznie i w trakcie sesji dodaję sobie odwagi. „Janneke, robisz to, żeby przełamać tabu, pokazać swoją wrażliwość i w ten sposób pokazać, że to w porządku nie mieć idealnego dna miednicy.”

W pierwszą sobotę maja stoję w pełnej krasie na najczęściej czytanej stronie Vrouw Telegraaf, w rubryce blootgeven. Nazwa mówi sama za siebie: odkryć się. Odkrywam się przed ponad 2 milionami czytelników, by powiedzieć, że mam popuszczanie moczu i przewlekłą chorobę skóry sromu.

Mój ojciec i teść nie są zachwyceni. „Czy to musi być, w taki sposób i ta historia o siusianiu?” „Tak, musi”, ripostuję ostro. Dlaczego to głównie mężczyźni zastanawiają się, czy w ogóle chcą to wiedzieć? I dlaczego wszystkie kobiety wokół mnie są zachwycone, gdy chodzi o moją misję? Czy to tabu naprawdę wynika z ciasnoty umysłowej mężczyzn? A może jest to tabu także wśród kobiet?

Jeszcze nie jestem tego pewna. Wizażystka podczas sesji sprawiła, że zaczęłam wątpić. „Janneke, chcesz włosy rozpuszczone i seksowne czy upięte i przystępne?” Wybrałam to drugie i zaczęłam opowiadać, jaki jest cel tej sesji i moja misja przełamania tabu wokół popuszczania moczu i LS. Przestała tapirować mi włosy, odrzuciła własne włosy do tyłu i zaczęła się śmiać: „więc tak wyglądasz, a po prostu sikasz w spodnie, my, kobiety, uważamy to za dość śmieszne...” Potem dorzuciła jeszcze takie „nanananana”. Tak jak w tej reklamie Rolo z wrednym chłopcem i słodkim słoniątkiem. „Zastanów się dobrze, co zrobisz ze swoim ostatnim Rolo.”

Naprawdę, przez chwilę szczerze nie wiedziałam, co mnie spotkało i czy to było w ogóle miłe, czy super paskudne. Mój wniosek jest taki, że gdy tylko Pavone i ja przestaniemy być słodkie, ona też dostanie porządnego prztyczka w nos... eee... w trąbę. Karma po prostu nie zna litości, droga wizażystko z Telegraaf Vrouw.