Pielęgniarka prosi, żeby zdjęła bieliznę, i podaje mi sprany fartuch operacyjny, który mocno pachnie octem. Zapinam napy tak, żeby fartuch leżał jak szlafrok, i zakładam go na nagie ciało. Dreszcze przebiegają mi po plecach, a dłonie i stopy są lodowate i wilgotne. Za kilka minut będę operowana, pożegnam się z moją macicą. Nosiła moje dwoje dzieci, przeszła ciążę zaśniadową i jedną aborcję po traumie seksualnej. Straciła dużo krwi i przeżyła mój najsilniejszy ból. Adieu, piękny narządzie, hello, lepsze życie. Dziś zostaniesz usunięta operacyjnie, bo mam rozlaną adenomiozę. Oznacza to, że tkanka rozrasta się w warstwie mięśniowej ściany macicy, co od pierwszej miesiączki powoduje nieprawidłowe krwawienia.
Dziś moją ginekolożką jest kobieta, ma delikatne zmarszczki na twarzy, a jej siwe włosy lśnią wśród brązowych. Jej okrągłe oczy patrzą na mnie łagodnie, a ona przyciszonym głosem pyta, czy mam jakieś szczególne prośby. Pytam, czy może zachować moją macicę, żebyśmy mogły ją pochować. Robię bardzo poważną minę i mocno zaciskam szczęki. „No cóż, pani Schellekens, mogę zrobić jej zdjęcie?” Wybucham śmiechem i chichoczę, że to był żart, a zespół operacyjny rozluźnia się i ostrożnie się uśmiecha. „Nie uwierzyłaby pani, z jakimi prośbami spotykamy się tu codziennie na stole operacyjnym”, mówi śmiejąc się. „Gotowa na piękny sen?” Kiwam głową i myślami odpływam do moich dzieci i męża, mojego wszystkiego. Nie ma słowa, które wyraziłoby, jak bardzo kocham te istoty. Czuję, jak środek usypiający, leki przeciwbólowe i rozluźniające mięśnie wpływają do mojego ciała, ciepły i ciężki koc przyciska mnie do stołu operacyjnego, a moje plecy są mokre od zimnego potu ze strachu. „No to jadę, do zobaczenia za chwilę, pani doktor”, słyszę swoje bełkotanie.
„Operacja przebiegła dobrze, pani Schellekens, musi pani naprawdę leżeć spokojnie.” Ból przeszywa moje plecy i brzuch, a ja łapię powietrze. Fala mdłości dociera do gardła i przechylam głowę przez brzeg łóżka. Zapach żółci jest w moim nosie i pali w gardle. Pielęgniarka podciąga mi fartuch i wstrzykuje płyn w brzuch. „O, po tym od razu poczuje się pani lepiej.” Pokój zaczyna wirować, zamykam oczy. Pod zamkniętymi powiekami rozgrywa się film. O nieśmiałej dziewczynce, która chce wrócić do brzucha mamy. Życie przeraża ją na śmierć, więc szuka bezpieczeństwa na kolanach mamy. Zwija się w kłębuszek, jakby była niemowlęciem, i leży jak najciszej. Mama głaszcze ją po włosach i mówi: „Kochana Janneke, naprawdę robisz się za duża, żeby tak leżeć na moich kolanach. Może pobaw się na dworze z przyjaciółkami?”
Pielęgniarka o blond włosach i różowej szmince, pachnąca cytrusami i cedrem, ostrożnie mnie budzi. „Musi pani teraz wstać i trochę pochodzić, zobaczymy, czy da pani radę”, mówi stanowczo. Patrzę na nią szeroko otwartymi oczami. Czy to sen? Naprawdę mam wstać? A może ta pielęgniarka całkiem oszalała? Pytam, czy mogę spróbować jutro, ale ona nie zostawia mi miejsca. „Im szybciej pani wstanie, tym prędzej pójdzie pani do domu.” Przesuwa moje nogi na krawędź łóżka i ustawia łóżko w pozycji siedzącej. Krzyczę, płaczę, hiperwentyluję i mdleję. Co za ból. Po bardzo wielu dawkach morfiny siedzę na wózku w drodze do domu. Jej misja zakończona, pacjentka pani Schellekens jest w domu w ciągu 24 godzin.
A moja misja? Mam 6 tygodni na powrót do sił. Z łóżka pracuję nad nowymi modelami bielizny, takimi jak Taille Comfort Plus. Ten model zaprojektowałam specjalnie dla kobiet z bardzo wrażliwą skórą, bez koronki, z 95% wiskozy bambusowej. Gumka jest jeszcze bardziej miękka w pachwinach i w talii, a 3-warstwowa ochrona sięga odrobinę dalej z przodu i z tyłu. W czasie rekonwalescencji poczułam potrzebę noszenia właśnie tego modelu. Dokładnie go przetestowałam z łóżka i jestem bardzo dumna z niesamowicie miękkiego efektu końcowego.
Tym razem też z tego wyjdę silniejsza, moje trudne okresy przynoszą mi najpiękniejsze wnioski. Jak zawsze mówi mój tata: „po deszczu wychodzi słońce”. No i oczywiście, że znowu rozbłysnę dla Was promieniami słońca Pavone. I tym razem odrobinę więcej dla kobiety, która właśnie przechodzi swoją porę deszczową. Wszystko się ułoży.
